Complete stilte

Een e-mail van m’n manager, een notificatie van Instagram die aangeeft dat er iemand is die mijn foto leuk vindt, in de achtergrond speelt een playlist “Music for Reading” af, de vogels die in de boom van m’n tuin zitten fluiten alsof er een vogelconcilie plaatsvindt, m’n Apple Watch trilt op m’n linkerarm om me te bemoedigen meer te gaan staan.

Er is eigenlijk altijd wel iets dat m’n aandacht vraagt. In dit digitale tijdperk wordt er continu beroep op mij gedaan en ik vraag mij af wanneer ik complete stilte heb gekend. Deze gedachte brengt mij terug naar vroeger. Nee, vroeger was niet alles beter, maar wel rustiger. Ik zie m’n opa op zijn favoriete stoel zitten, met z’n ogen dicht neuriet hij kleine stukjes oude Psalmen en ik zit als kleine jongen aan de eettafel te tekenen. Geen mobiel. Geen notificatiegeluiden. Geen getril. Alleen maar stilte. Ik ga heerlijk op in het tekenen.

“Silent Desert” in Guggenheim, New York

Ik denk dat er steeds meer vraag is naar rust, omdat we simpelweg niet goed functioneren zonder complete stilte. We hebben het nodig om onze gedachten op een rij te krijgen, om met onszelf geconfronteerd te worden en om die ene Bijbelvers goed tot ons door te laten dringen.
Toch zijn we bang voor de leegte en die angst bevestigt de nood des te meer.

Hoe zou het zijn om in elke drukke stad een stilteplek te hebben waar mensen los kunnen komen van alle “aandachtsvragers”? Een plek om tot rust te komen en alleen te zijn met je gedachten? Met de afname van katholieke stadskerken, kan het initiatief van het Guggenheimmuseum in New York een goede oplossing zijn. Wat mij betreft een “silent desert” voor iedereen.