Eenheid in diversiteit

Als we terugkijken naar de laatste Nederlandse verkiezingen, dan valt het op dat de PVV niet de grootste partij is geworden (ondanks een groei van de achterban), dat GroenLinks een interessante groeispurt heeft gemaakt en dat de PVDA een flinke tegenslag te verduren heeft. Allemaal noemenswaardig.

Maar voor mij valt vooral één specifieke gebeurtenis op. Ik kan het niet van me afschudden en ik wil daar verder op inzoomen. Het gaat me om het besluit van Denk-lijsttrekker Kuzu om het debat af te zeggen vanwege de, volgens hem, “xenofobe” standpunten van VNL-lijsttrekker Jan Roos. Ik wil niet ingaan op de inhoudelijke redenen, want het gaat me om iets anders. Kuzu’s besluit knaagt al een tijd aan me omdat het symbool staat voor een onvolwassen maatschappij die nog niet bloeit tot een samenleving met een rijkdom aan diverse mensen. Hij wilde niet meedoen omdat de ander het niet met hem eens is.

Zolang mensen niet willen meedoen of anderen niet laten meedoen vanwege onenigheid, dan blijft Nederland voor altijd een versnipperde samenleving waar subculturen op eigen eilanden wonen. Dan kunnen mensen helaas pas echt samenleven als er hetzelfde wordt gedacht. Het is een instandhouding van een homogene maatschappij. Ik zie deze houding helaas ook veel terug in kerken. Moeten mensen het met elkaar eens zijn om een eenheid te zijn?

“Unity in Diversity” door Fady Habib

Paulus stelt een alternatief voor. In verschillende brieven die hij naar de gemeenschappen heeft gestuurd, pleit hij voor een eenheid in diversiteit (het is zelfs de motto van de Europese Unie “In varietate concordia”). In Romeinen 14 benoemt hij twee groepen mensen in de gemeenschap, namelijk zij die vinden dat ze alles mogen eten en zij die vinden dat ze alleen groenten mogen eten. In vers 3 zegt hij daarover het volgende: “Wie alles eet mag niet neerzien op iemand die dat niet doet, en wie niet alles eet mag geen oordeel vellen over iemand die dat wel doet, want God heeft hem aanvaard.” Ik raad het aan om het hele hoofdstuk te lezen.

Het gaat Paulus er om dat er eenheid blijft, ook al denken, handelen en zijn mensen verschillend. En als het de ander zoveel kwetst, dan is er altijd nog de mogelijkheid om het gewoon niet te doen. Uiteindelijk is er een God die zij allemaal dienen en is het die ene God die over een ieder oordeelt.

Laten we de verschillen onderling vieren, ruimte geven aan de discussie en vanwege een gezamenlijk hoger doel alsnog een eenheid blijven. Dat leidt tot een volwassen maatschappij, dat leidt tot een volwassen kerk.